locker's fictie romanmanuscripten als gratis e-mail fictie, locker, boekenopener
(2) 1
Cultuuralgemeen
Zheilanden
Begrafenisonline

locker's fictie
Cultuur / Cultuur algemeen

Voedzaam
Nostalgie
Zwartstoujourspur


Menu van deze startpagina Meer informatie Gratis je eigen startpagina Bekijk alle pagina's Admin login Toevoegen aan je favorieten


  'Alias Luchtkasteel'
Voor de zoveelste keer herhaalde hij dwangmatig de snik en grimlach van Piet Paaltjens in het enige gedicht dat Alois zich uit zijn middelbare schooltijd herinnerde, en in z’n geheel had weten te onthouden uit de bloemlezing “Tijgerlelies”. Hij reciteerde het de laatste weken vaak tegen zichzelf. Hoe toepasselijk in zijn situatie nu. Het sprak hem aan. Hij voelde zich de vertolker van de kleine illusies van een vergeten dichter. Voor de zoveelste keer gaf Alois zich over aan het lispelen van de vertrouwde tekst. Hij kon toch geen pest zien. ‘Slechts éénmaal heb ik u gezien. Gij waart gezeten in een sneltrein, die den trein, waar ik mee reed, passeerde in volle vaart.’ Meerdere keren, verbeterde Alois. Een sneltrein kon het nauwelijks worden genoemd. De vaart was er uit. ‘De kennismaking kon niet korter zijn. En toch, zij duurde lang genoeg om mij het eindloos levenspad met fletsen lach te doen vervolgen. Ach!’ Die weemoed! Toch merkwaardig dat anderen het hoogst persoonlijk gevoel van jezelf zo aardig onder woorden kunnen brengen. Bedreigend ook. ‘Geen enkel blij glimlachje liet ik meer, sinds ik u zag.’ Academische poëzie, dat was het. Misschien had Alois er als niet-academicus geen aanspraak op mogen maken. Hij hield het op een onterechte gooi naar iets universeels. Aardig bedacht vond hij zelf. ‘Waarom ook hebt gij van dat blonde haar, daar de englen aan te kennen zijn? En dan, Waarom blauwe oogen, wonderdiep en klaar? Gij wist toch, dat ik daar niet tegen kan!’ Was Haverschmidt brildragend uit ijdelheid? Geen probleem. Het past in mijn belevingswereld. ‘En waarom mij dan zoo voorbijgesneld, En niet, als ’t weerlicht, ’t rijtuig opgerukt, En om mijn hals uw armen vastgekneld, En op mijn mond uw lippen vastgedrukt?’ Zijn tijd ver vooruit. Gewaagd uitgedrukt. Onder studenten mocht dat. Zij vormden toen zeker, maar ook nu nog, een elite die alles moest ervaren, en van wie alles werd getolereerd. Het aanstormende puik van de natie moest erover mee kunnen praten later. Het puik. De pruik. Blond haar. De haar. Het gehate De Haar als concurrerend kastaal. Ook hier dus. Oprukkende rijtuigen. Daar kon hij zich wel wat bij voorstellen gezien het verhoogde tempo nu. De trein ging over een wissel en Alois slingerde heen en weer. Een niet helemaal vastzittend schuifraam trilde irritant. ‘Gij vreesdet mooglijk voor een spoorwegramp? Maar, Rika, wat kon zaalger voor mij zijn, Dan, onder helsch geratel en gestamp,’ De doodsdreiging die François de poëet-dominee toen al zocht was duidelijk. Daarom klampte hij zich zo vast aan zijn wereldbeeld. Om hun angst voor de dood te bezweren zoeken mensen hun heil in religie en cultuur. De romantische predikant was daar het levende voorbeeld van geweest. Hij had een perfect zelfbeeld dat hem roekelozer deed leven naarmate hij meer voor zijn roekeloosheid werd gewaarschuwd. Egocentrisch gedacht. Stel dat de treinmachinist er net zo over dacht. Dat zou een hele hoop ellende kunnen opleveren. ‘Met u verplet te worden door één tr...’ De klap die volgde was immens. Alois vloog met z’n hoofd tegen een stang en raakte buiten bewustzijn. [[[Fragment uit de e-roman Alias Luchtkasteel van revers locker ( http://boekenopener.punt.nl).]]]

 Tips
- Uw link direct online hier?

 Fac,ades
- Uw link op deze pagina?
Conolly had er jaren over gedaan een rigoureuze aanzet in elkaar te flansen om tot een visie op de omvang en invloed van het informele rijk van de Kelten en de daaronder vallende wilde verzameling van restvolken en stammen te komen. Hij wilde er herkenningspunten voor - en een beter begrip van - de euro-amerikaanse asfalt-beschaving mee markeren. Hij had een denkbeeldige slingerlijn getrokken vanuit Bohemen, uitlopend naar Galatië en het Antigone-gebied, van Italië overslaand via Frankrijk naar Zuid-Engeland en Ierland, met komend van de Ligurische kust een Etrurische doorbraak via de Maloja-pas dwars door Zwitserland naar het Zwarte Woud. Een brede verspreiding die onmiskenbaar een uitgelekt bloedspoor over Groot Brittannië liet zien. Hij negeerde Hallstatt als belangrijke vindplaats. In zijn wereldbeeld paste niet dat ook Hongarije en Spanje onder directe Keltische invloed hadden gestaan. Hij liet dat over aan gedegenereerde Oosterse steppenvolken en Moren. Wel zou volgens zijn broze opvatting een sterke Kelten-concentratie zich langs de toenmalige loop van de Rijn-armen hebben uitgebreid naar de beweeglijke Nederlandse kust, met als belangrijkste vestigingsplaatsen Elten, de Friese Wouden, de omgeving van Midwoud en Kennemerland. Het mystieke centrum en hoogtepunt van de Keltische cultuur had zich naar zijn mening rond 400 jaar voor Christus bij het plaatsje Ecorches in Normandië, de denkbeeldige woon- en geboorteplaats van de hoofdkrijger Vercingetorix, bevonden. Hij verkneuterde zich in draaiende geschiedenis-wetenschappers in hun onderlinge gekrakeel en was daardoor gerustgesteld: het gaf hem een goed gevoel. Vooral op nuchtere ogenblikken leverde dat een verdere stimulans om in ieder geval niet met de uitbouw van z’n van barden en druïden doortrokken warweb te kappen. Hij zag het als een erkenning toen zijn bizarre hobby door een hooggeleerde met gevoel voor p.r. mild werd beschreven als ‘het niemandsland tussen populair-wetenschappelijke wijsneuzerij en prikkelende science-fiction’. Zijn antwoord daarop was een aforisme: “De ongedurigheid van de ruimtemens haalt de fatale toekomst steeds sneller in.” De volgende nacht sliep hij in met de vraag wat hem toch bezielde. Een reden tot ongerustheid gaf het hem niet. [[[Fragment uit de e-mailroman Fac,ades. revers locker (http:/boekenopener.punt.nl)]]]
- revers locker
- Hoger in google?

 Schijnvuur
- Hoger in google?
locker's ironische fictie............ Tegen middernacht spoelden aan de kust bij Yokohama de zwaar verminkte stoffelijke resten aan van een man van middelbare leeftijd en een labrador. In de naaste omgeving werden verspreide stukken van een lichte zeilboot aangetroffen. Identificatie van het lijk van het slachtoffer leverde pas succes op nadat een alarmerende oproep over de vermissing van de 56jarige architect Bill Kawasaki was gecheckt. Hij was met zijn hond de vorige dag uit de jachthaven vertrokken voor een solotocht met zijn ranke zestienkwadraats langs de kust. Hij zou voor het vallen van de duisternis weer terugzijn. Geconcludeerd werd dat hij was omgekomen bij een ongeluk op het water niet ver van de vindplaats. Vermoedelijk was het vaartuig overvaren door een ander, veel zwaarder schip. Niet achterhaald werd dat Bill in volle zee was verrast door een in volle vaart aanstormende zware speedboot die recht op zijn scheepje afkwam. In paniek gooide hij op het laatste moment het roer om. Door deze ongelukkige maneuvre werd zijn namaak-bm juist letterlijk doormidden geklieft, waarbij de binnengehaalde buitenboordmotor werd opengescheurd en ontplofte. Ongelukkiger had het niet kunnen treffen. Bill en zijn hond waren op slag dood. De torpederende motorboot ondervond geen riskante schade van de klap. Het moordtuig racede verder en verdween met een wijde boog uit het zicht. Met de dood van Bill Kawasaki verdween een gerenommeerde onafhankelijke Japanse architect van het toneel, bekend om zijn praktische toepassingen van fung sui. Alom geroemd waren zijn bestuursbijdragen vanuit Osaka aan de internationale beroepsvereniging van futuristische bouwmeesters. Niet minder bekend waren zijn rake kanttekeningen bij de recente ontwikkelingen in de Russisch-orthodoxe kerk. Vooral de wisselvallige voorkeuren van de geestelijke leiders voor de toevallige machthebbers in het land genoten zijn kritische belangstelling. De motorboot werd getraceerd. Voor twee dagen op vooruitbetaling verhuurd, maar eerder naar de ligplaats teruggevaren en keurig afgedekt. De huurder hadden zich niet bij het kantoor afgemeld. De schade werd later ontdekt. Lelijke krassen op de neus en de romp. De politie kon niets met de schade-aangifte beginnen omdat de huurder een valse naam had opgegeven en spoorloos was. Intensieve naspeuringen met hulp van de kustwacht leverde verder niets op. [[[Bron: de e-roman Schijnvuur van locker (http://boekenopener.punt.nl), gratis verkrijgbaar als e-manuscript via boekenopener@live.nl .
- Uw link op deze pagina?

 Link Ruilen?
- Hoger in google?
- Link Ruilen?
- Uw link op deze pagina?

 Zoek met Google


 Mijn GoedBegins
- Boekenopener

 Over die schreef
{ Hoe serieus dienen diplomaten te worden genomen? Franje mag een beetje gewichtig zijn. Er zijn opgewonden radio- en televisie-uitzendingen bij de vleet over gemaakt. Die raakten maar voor een deel de kern. Het ginnegappen overheerste erin, maar verder voerde verborgen adoratie, stoerheid en verhevenheid toch de boventoon. Dat beetje glamour, prestige en dure uitstraling spreekt tot de verbeelding. En verbeelding hebben ze. In dit licht overblufte columnist H. zichzelf ( al zou hij dit zonder twijfel taalzifterig zelf anders hebben willen formuleren) in een epistel over een dissidente diplomaat, standplaats Moskou. Diens disloyaliteit zou stammen uit een familie “nourri dans le sérail”. Een getolereerde uitzondering die erbij hoorde. H. beschreef hem beschermend als een “kopstuk van Nederlandse diplomatie”. De helderziende verwees naar zijn (irrelevante) vriendschap met de Prins. Daarmee viel hij voor kenners door de mand. Hij die toegang heeft tot de redactionele krantenkolommen, en praat met een stem van iemand die gezag uitstraalt, heeft het voor het zeggen. God heeft de standen gewild. Op voorspraak van Boris Vian maken we slechts al wie lelijk is af. Men zoekt en vindt hun standplaats zelfs niet meer. Plaatsing naar een beetje buitenpost wordt voorkomen indien de partner van het slachtoffer niet representatief wordt geacht. Maar vooral als onvoldoende gedienstigheid wordt vermeend. Dat kan niet arbitrair worden vastgesteld maar slechts per eenzijdig decreet van vooringenomenheid worden bepaald. Innerlijke beschaving gaat niet aan. Desnoods maar een beeldschoon Thais meisje als bijzit aangeschaft, tweede bedgenote of levend sieraad met wie je bij partijtjes voor de dag kunt komen. Van sommigen wordt dit representatiehalve toegejuicht. Het is immers vanzelfsprekend dat H.M. buitendienaren zijn zoals ze zijn: anders divers. Geboren en getogen. Heel bijzonder. De eigengereide autoriteit en hooghartigheid van hunne heren ambassadeurs is spreekwoordelijk. Je moet wel vriendjes met ze zijn in den vreemde. Zo niet dan kan je het daar wel schudden. Diplootjes, vers uit het “klasje”, maken zich al heel snel de suprematie van de bepalende cultuur eigen. Die stoet van pedanterige dwergjes leert al bij de tweede plaatsing af om voortdurend verlegen aan het oorlelletje te trekken. De permanente mutanten fokken een extra baard in de keel, en de uitverkoren meisjes onder hen zetten op het juiste moment sprekende vraagogen op. } [[[Fragment uit locker's Over Die Schreef, zie ook boekenopener.punt.nl]]]
- Uw link op deze pagina?

 Dashboard
Unieke bezoekers vandaag: 1
Unieke bezoekers Totaal: 6594
Totaal bezoekers vandaag: 1
Totaal bezoekers: 7925

Alle GoedBegin Statistieken
GoedBeginkasSaldo: 0
Storten in GoedBeginkas
Gewijzigd: 28-12-2011
Opgericht: 22-11-2010
Aantal Rubrieken: 4
Aantal Links: 1
Aantal leden: 3
leden online: 1
Gasten online: 49
Totaal bezoekers online: 50
Eigen startpagina makenLinkplaatsing
Link Ruilen?
Mail webmaster

Abbafans Informatie den haag Uitjes in rotterdam Boeddha posters Rouwcentrum startpagina Spreuken 
 © 2003 - - Privacybeleid - GoedBegin - Eigen startpagina maken - da: 59.00 - Uw website op deze pagina?